Bliznowce

inaczej keloidy, to przerośnięte blizny o nieregularnym kształcie, często twarde i guzowate, mocno unaczynione, w kolorze ciemno różowym, czerwonawym lub brunatnym. Powstają z tkanki łącznej w miejscach po operacjach, zabiegach lub urazach. Często tworzą się po cesarskim cięciu lub wycięciu tarczycy, ponieważ rany po tych zabiegach operacyjnych trudno jest w pełni unieruchomić. Mogą także pojawić się po usunięciu pieprzyka lub tłuszczaka. Najczęściej bliznowce występują na klatce piersiowej, brzuchu, plecach, ramionach i na twarzy. Przyczyny ich powstawania nie są do końca znane; obserwuje się rodzinne tendencje do tworzenia się keloidów oraz częstsze występowanie u przedstawicieli rasy czarnej i żółtej.

Blizna a bliznowiec

Zwykłe blizny tworzą się w wyniku uszkodzenia skóry natychmiast po zagojeniu rany i przeważnie stopniowo się zmniejszają, niektóre z nich nawet do zupełnego wchłonięcia. W normalnym procesie gojenia powstaje tkanka łączna włóknista. Po kilku, a nawet kilkunastu miesiącach (do 2 lat) produkcja kolagenu uspokaja się, dzięki czemu blizny są mniej widoczne. Jednak w przypadku bliznowców produkcja kolagenu nadal trwa, przez co bliznowce rozrastają się, przekraczając obszar pierwotnych blizn. Ich rozmiary nie przystają do wielkości urazu. Czasami powstawaniu bliznowców towarzyszą przykurcze i swędzenie. Najlepsze efekty w leczeniu keloidów zapewnia laseroterapia.