Blizna

Blizna

(łac. cicatrix) to zmiana skórna, która najczęściej powstaje na skutek różnych urazów lub zabiegów chirurgicznych, gdy ubytek sięga do skóry właściwej i głębszych warstw skóry. Uszkodzenie skóry właściwej skutkuje zastąpieniem ubytku przez włóknistą tkankę łączną, czyli bliznę, która jest stanem zejściowym po zagojeniu się ubytku tkanki. Stan zejściowy polega na bliznowaceniu, czyli wytworzeniu się zbitej i jednocześnie słabo unaczynionej tkanki łącznej. U niektórych pacjentów blizny mają charakter przerostowy – są to tzw. keloidy. Powstają one w sytuacji, gdy ilość tkanki łącznej przeważa nad ilością tkanki zniszczonej przez uraz.

 

Dlaczego blizny odróżniają się od skóry

Początkowo blizna ma różowy kolor, po czym blednie i staje się perłowa, dzięki czemu jest później mało widoczna. Czerwona blizna nie zawiera pierwotnego barwnika skóry i z tego względu jej odcień już zawsze będzie inny niż w przypadku koloru zdrowej skóry. W bliznach nie występują mieszki włosowe, nawet jeśli powstały na owłosionej części ciała. Kształt blizny zależy od kilku czynników, takich jak: przyczyna urazu (skaleczenie, zmiażdżenie, oparzenie, blizny po cięciu nożem lub skalpelem), miejsce na ciele czy też czas trwania gojenia. Indywidualne skłonności do bliznowacenia również mają wpływ na ostateczny kształt blizny.

 

Jak można walczyć z widocznymi bliznami?

Blizny to mało estetyczna pamiątka po doznanych urazach lub operacjach. Jeśli wywołują niepożądane objawy w postaci przykurczów i szpecą widoczne części ciała, na przykład dłonie, szyję lub twarz, można dokonać ich korekcji lub je zmniejszyć, stosując wybrane zabiegi medycyny estetycznej (np. laseroterapia).